بى تو، مهتاب شبى باز از آن كوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم.

در نهانخانه جانم، گل ياد تو، درخشيد

باغ صد خاطره خنديد،

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبى باهم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتى بر لب آن جوى نشستيم.

تو، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت.

من همه، محو تماشاى نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فروريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

با تو گفتم: "حذر از عشق! ندانم

سفر از پيش تو، هرگز نتوانم،نتوانم!

روز اول، كه دل من به تمناى تو پر زد

چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدى، من نه رميدم، نه گسستم..."
 

باز گفتم كه: "تو صيادى و من آهوى دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم!"

اشكى از شاخه فرو ريخت

مرغ شب، ناله تلخى زد و بگريخت...