دختري خرد به مهماني رفت

آن يك افكند بر ابروي گره

اين يكي، وصله زانوش نمود

آن، ز ژوليدگي مويش گفت

گر چه آهسته سخن مي گفتند

گفت خنديد به افتاده، سپهر

ز كه رنجد دلف فرسوده من

چه شكايت كنم از طعنه خلق

نيستيد آگه از اين زخم، از آنك

درزي مفلس و منعم نه يكي است

مادرم دست بشست از هستي

شانه موي من، انگشت من است

هيمه دستم بخراشيد سحر

تلخ بود آن جه به من نوشاندند

خوش بود بازي اطفال، وليك

بهره از كودكي آن طفل چه برد

تا پديد آمدم، از صرصر فقر

هر چه بر دوك امل پيچيدم

چشمه بخت، كه جز شير نداشت

بينوا هر نفسي صد ره مرد

چشم چشم است، نخوانده است اين رمز

ياره سبز مرا بند گسست

جامه عيد نكردم در بر

شاخك عمر من، از برق و تگرگ

همه اوراق دل من سيه است

هر چه برزيگر طالع كشته است

اين ره و رسم قديم فلك است

خيره از من نرميديد شما

به نويد و به نوا طفل خوش است

كس برويم در شادي نگشود

من ازين دايره بيرونم از آنك

كس در اين ره نگرفت از دستم

دوش تا صبح، توانگر بودم

مادري بوسه به دختر مي داد

من كجا بوسه مادر ديدم

خرم آن طفل كه بودش مادر

در صف دختركي چند، خزيد

وين يكي جامه به يك سوي كشيد

وان، به پيراهن تنگش خنديد

وين، ز بي رنگي رويش پرسيد

همه را گوش فرا داد و شنيد

زان شما نيز به من مي خنديد

بايد از گردش گيتي رنجيد

بمن از دهر رسيد، آن چه رسيد

مار ادبار شما را نگزيد

فقر، از بهر من اين جامه بريد

دست شفقت به سر من نكشيد

هيچ كس شانه برايم نخريد

خون بدامانم از آن روي چكيد

مي تقدير ببايد نوشيد

هيچ طفليم ببازي نگزيد

كه نه خنديد و نه جست و نه دويد

چون پركاه، وجودم لرزيد

رشته اي گشت و به پايم پيچيد

ما چو رفتيم، از آن خون جوشيد

ليك باز از غم هستي نرهيد

كه همه چيز نمي بايد ديد

موزه سرخ مرا رنگ پريد

سوي گرمابه نرفتم شب عيد

سر نيفراشته، بشكست و خميد

يك ورق نيست از آن جمله سفيد

از گل و خار، همان بايد چيد

كه توانگرز تهيدست بريد

هركه آفت زده اي ديد، رميد

من چه دارم ز نوا و ز نويد

آن كه در بست، نهان كرد كليد

شاهد بخت ز من رخ پوشيد

قدمي رفتم و پايم لغزيد

زان گهر ها كه ز چشمم غلطيد

كاش اين درد به دل مي گنجيد

اشك بود آن كه و رويم بوسيد

روشن آن ديده كه رويش مي ديد

مادرم گوهر من بود ز دهر

زاغ گيتي، گهرم را دزديد